Verblijfsregeling voor een Baby: een Opbouwschema dat Meegroeit

Wat de wet vraagt, ook bij een zuigeling

Er bestaat geen leeftijdsgrens in de wet. Bij gebrek aan akkoord onderzoekt de familierechtbank volgens artikel 374 §2 oud BW op vraag van minstens één ouder bij voorrang de mogelijkheid om de huisvesting gelijkmatig te verdelen — ook wanneer het om een baby gaat. Tegelijk kan diezelfde rechtbank oordelen dat een gelijkmatig verdeeld verblijf niet de meest passende oplossing is en een ongelijk verdeeld verblijf vastleggen, mits zij dat bijzonder motiveert. Er is dus geen automatisme in beide richtingen: niet dat een baby vanzelf week om week gaat, en evenmin dat een baby vanzelf bij de moeder blijft. Wie een regeling wil die past bij een kind van acht maanden, moet die zelf voorstellen en onderbouwen.

Het probleem met een regeling die alleen vandaag klopt

Een verblijfsregeling voor een baby is de enige regeling in het familierecht die met zekerheid binnen twee jaar niet meer past. Wat werkt voor een kind van acht maanden — korte contactmomenten overdag, geen overnachtingen — is ongeschikt voor datzelfde kind op driejarige leeftijd. Toch worden de meeste akten geschreven alsof de toestand van vandaag blijft duren. Het gevolg is voorspelbaar: binnen anderhalf jaar zit u opnieuw in overleg, en als dat overleg vastloopt in een procedure. Dat kost geld, tijd en verstandhouding, en het levert bovendien een tweede periode van onzekerheid op precies wanneer het kind stabiliteit nodig heeft.

Het opbouwschema: fases die vanzelf overgaan

Wij lossen dat op door in de akte niet één regeling op te nemen maar een reeks fases, met een leeftijd als schakelmoment. Elke fase beschrijft concreet hoeveel contactmomenten er zijn, hoe lang ze duren en of er wordt overnacht. Op de datum waarop het kind de volgende leeftijdsgrens bereikt, gaat de volgende fase automatisch in — zonder nieuw akkoord, zonder nieuwe procedure. Wil een van beide ouders eerder of later schakelen, dan kan dat bij schriftelijk akkoord; komt dat er niet, dan geldt gewoon het schema. Zo hoeft niemand toestemming te vragen voor iets waar men het bij het opstellen al over eens was.

• Per fase: aantal contactmomenten, duur, en of er wordt overnacht
• Een leeftijd of datum als schakelmoment, niet "in onderling overleg"
• Een clausule dat de volgende fase automatisch ingaat
• Een evaluatiemoment waarop het schema kan worden bijgestuurd
• Een regeling voor vakanties die per fase meegroeit

Borstvoeding, domicilie en het groeipakket

Drie punten die bij een baby vaak feitelijk geregeld zijn maar juridisch niet, en die achteraf voor discussie zorgen. Borstvoeding: die vraagt om aangepaste contactmomenten, maar is geen grond om contact met de andere ouder uit te sluiten. Neem in de akte op hoe de regeling evolueert zodra de borstvoeding stopt, zodat dat moment geen nieuwe onderhandeling wordt. Domicilie: artikel 374 §1 oud BW bepaalt uitdrukkelijk dat de rechter in elk geval de plaats vastlegt waar het kind in het bevolkingsregister wordt ingeschreven als hebbende daar zijn hoofdverblijf. Dat is geen detail — het bepaalt mee wie het groeipakket ontvangt en wie het kind fiscaal ten laste neemt. En het groeipakket zelf: leg vast wie het ontvangt en hoe het wordt aangewend, want bij een baby lopen de kosten sterk uiteen van maand tot maand.

Als het schema niet wordt nageleefd

Een opbouwschema heeft alleen zin als het afdwingbaar is. Daarom schrijven wij het uit in data en uren en niet in intenties. Wordt het niet nageleefd, dan kunt u zich tot de familierechtbank wenden; zaken over de verblijfsregeling worden krachtens artikel 1253ter/4 Ger.W. geacht spoedeisend te zijn. Ligt de reden van de weigering in de leeftijd van het kind zelf — de andere ouder vindt overnachtingen nog te vroeg — dan is een aanpassing via artikel 387bis oud BW mogelijk. Ook hier geldt: wacht niet af. Een feitelijke toestand die maanden aanhoudt, wordt gaandeweg zelf een argument.